Frans Timmermans is zonder twijfel een ervaren politicus met een indrukwekkend Europees cv. Maar zodra zijn naam valt als mogelijke minister-president, gaan bij veel Nederlanders de wenkbrauwen omhoog — en soms de nekharen. Waarom? Omdat Timmermans voor sommigen niet staat voor verbinding, maar voor vervreemding.

Zijn stijl is uitgesproken, zijn taalgebruik soms belerend, en zijn politieke koers — met de fusie van GroenLinks en PvdA — voelt voor velen als een ruk naar links die niet iedereen wil meemaken. Kiezers die zich zorgen maken over koopkracht, migratie of nationale identiteit voelen zich niet gehoord. En waar sommigen hem zien als een visionair, zien anderen een technocraat die te lang in Brussel heeft gezeten om nog te begrijpen wat er in Emmen, Eindhoven of Enkhuizen leeft.

Kortom: Timmermans roept sterke reacties op. En op deze pagina nemen we dat serieus — zonder franje, zonder partijpolitiek, maar met een flinke scheut realisme.