In Brussel is alles mogelijk. Je kunt miljarden euro’s uitdelen aan bevriende NGO’s, ze inzetten als lobbyisten voor je eigen klimaatbeleid, en dan verbaasd zijn als ze je later aanklagen omdat je niet groen genoeg bent. Welkom in het circulaire subsidiebeleid van Frans Timmermans.
Volgens een strafklacht van de Taxpayers Association of Europe heeft de Europese Commissie tussen 2019 en 2024 zo’n 7 miljard euro overgemaakt aan NGO’s — zonder aanbesteding, zonder transparantie, en zonder dat iemand zich afvroeg: “Is dit misschien een beetje veel?” Maar goed, wie zijn wij om te twijfelen aan de integriteit van een man die zijn eigen beleid liet promoten door organisaties die hij zelf financierde?
En het mooiste? Sommige van die NGO’s, zoals ClientEarth en Friends of the Earth, gingen vervolgens tegen Timmermans’ beleid procederen. Dat is alsof je een bakker betaalt om je brood te prijzen, en hij je daarna aanklaagt omdat het niet glutenvrij was.
De BBB noemt het een “groene lobbycoalitie”. Anderen spreken van “democratische uitholling”. Maar in Brussel noemen ze het gewoon partnerschap. Want als je de democratie niet kunt overtuigen, dan subsidieer je gewoon een alternatieve werkelijkheid.
Conclusie? Timmermans heeft het klimaatbeleid niet alleen vergroend, maar ook geprivatiseerd. En als dit het nieuwe normaal is, dan is de vraag niet meer wie beslist, maar wie betaalt. Spoiler: jij.