Op 18 september 2025 publiceerde Socialnieuws een artikel waarin wordt gesuggereerd dat Frans Timmermans, lijsttrekker van GroenLinks-PvdA, mogelijk neppe likes heeft gekocht voor zijn Facebookpagina. Een schermopname toont een opvallend aantal volgers met Aziatische namen, wat speculatie voedt over kunstmatige populariteit. Timmermans zelf heeft nog niet gereageerd. In aanloop naar de vervroegde Tweede Kamerverkiezingen op 29 oktober is online zichtbaarheid cruciaal. Politici investeren in bereik, engagement en algoritmische dominantie. Maar waar ligt de grens tussen digitale strategie en digitale schijn?
Likes zijn geen complimenten — ze zijn valuta. Ze beïnvloeden algoritmes, bepalen zichtbaarheid en suggereren legitimiteit. Een post met veel likes wordt sneller getoond, vaker gedeeld en serieuzer genomen. In die zin zijn likes een vorm van politiek kapitaal. Maar als dat kapitaal kunstmatig blijkt, brokkelt het vertrouwen af. Want wat zegt een like van een onbekend profiel uit Bangladesh over de steun voor een partij in Nederland?
Campagneteams weten hoe het werkt: meer likes betekent meer bereik. Maar het algoritme kent geen moraal. Het beloont volume, niet inhoud. En dat maakt digitale campagnes kwetsbaar voor manipulatie — bewust of onbewust. Als politici likes kopen, kopen ze geen stemmen, maar wel invloed. En dat roept vragen op: wie bepaalt wat zichtbaar is? En hoe transparant zijn partijen over hun digitale strategie?
In een tijd waarin nepnieuws, deepfakes en botverkeer de digitale ruimte vervuilen, is geloofwaardigheid een schaars goed. Politici moeten niet alleen zichtbaar zijn, maar ook betrouwbaar. En dat vraagt transparantie — over wie ze zijn, wat ze doen, en hoe ze zich online presenteren. Want een like is snel gekocht, maar vertrouwen niet.