Even serieus. Terwijl jij je druk maakt over de prijs van een kratje bier of het verdwijnen van de frikandel XXL uit de cafetaria, worden in Brussel wetten geschreven die rechtstreeks in jouw leven ingrijpen. En nee, daar komt geen stem van de Tweede Kamer meer aan te pas. Welkom in de wereld van “verordening”, oftewel: Brussel zegt het, Nederland doet het.
We noemen het Europese samenwerking, maar het lijkt verdacht veel op een juridische overname. Milieunormen, privacyregels, productstandaarden — ze komen kant-en-klaar uit de Brusselse printer rollen en worden hier zonder morren ingevoerd. De Kamer mag hooguit de komma verplaatsen. Democratisch? Alleen als je gelooft dat een Eurocommissaris met een PowerPoint jouw belangen beter kent dan je eigen volksvertegenwoordiger.
En het mooiste? De meeste Nederlanders hebben geen idee. Want het gebeurt stilletjes. Geen debat, geen felle interrupties, geen stemmingen met rode en groene kaartjes. Gewoon een ambtelijke memo: “Dit is nu de wet.” Punt.
Dus ja, we zijn lid van een club. Maar het lijkt erop dat we de statuten niet meer zelf mogen schrijven. En als je denkt dat dit overdreven is: kijk eens naar de AVG (privacywet), de PFAS-normen, of de regels rond stikstof. Allemaal rechtstreeks uit Brussel. Nederland vertaalt, maar beslist niet.
Conclusie? Als we nationale soevereiniteit serieus nemen, moeten we stoppen met doen alsof dit een vrijblijvende samenwerking is. Want wie de wet schrijft, bepaalt het land. En op dit moment zit die pen in Brussel.