In Luik werd het graf van Jean Gol beklad. In Den Haag liep een rechtse demonstratie tegen het asielbeleid uit op een veldslag met de politie. In beide gevallen: projectielen, arrestaties, politieke ophef. En in beide gevallen: de vinger naar “de ander”.
De ene partij wijst naar extreemlinks: “Het monopolie op geweld zit tegenwoordig aan die kant.” De andere partij wijst juist naar extreemrechts. En ergens in het midden klinkt de conclusie: de uitersten raken elkaar. Want wat als dat klopt?
De incidenten van deze week zijn geen losse flodders. Ze zijn het gevolg van een klimaat waarin ideologie boven dialoog staat, en waarin de straat steeds vaker het toneel wordt van frustratie. Activisten die een liberale herdenking verstoren met rot fruit en graffiti. Demonstranten die het Binnenhof willen “terugpakken” en eindigen in een confrontatie met de ME. De symboliek is hard, de boodschap mist richting.
Wat opvalt: niemand wil het geweld claimen, maar iedereen gebruikt het. Als bewijs, als wapen, als waarschuwing. En ondertussen schuift het midden op, niet uit overtuiging maar uit angst. Want wie nuanceert, krijgt van beide kanten de volle laag.
In Wereldzaken kijken we naar wat er buiten onze grenzen gebeurt — maar deze week is het wereldnieuws akelig dichtbij. De vraag is niet alleen wie er aan de knoppen zit, maar ook wie er nog op de rem durft te trappen.