“We nemen dat mee in de volgende nota.” Het klinkt onschuldig, maar is vaak het startschot van een bureaucratische choreografie. De dossierduwer beweegt niet zelf — hij wordt voortgestuwd door de zwaarte van zijn documenten. Waar hij verschijnt, verdampt eenvoud en daalt de mist van memo-taal neer.
Een echte dossierduwer gelooft in het stapel-effect: hoe meer bijlagen, hoe meer gezag. Minstens drie, waarvan één in Excel. “Zonder impactanalyse is dit slechts een gedachte,” zegt hij, terwijl hij zijn achtste tabel over draagvlak presenteert.
Zijn zinnen zijn lang, wollig en passief: “Er wordt overwogen om in bepaalde contexten wellicht stappen te zetten richting mogelijke besluitvorming.” Niemand weet wat het betekent, maar het klinkt alsof het al bijna is goedgekeurd.
En dan is er het beleidsrondje: documenten die nooit echt vertrekken, maar in cirkels reizen van bespreking naar revisie en weer terug. Dit heet “beleid in beweging.” In werkelijkheid is het een hamsterwiel.
De dossierduwer is geen individu, maar een fenomeen. Een fluïde identiteit, gevormd door tabellen, sjablonen en ingebouwde onzekerheid. Hij trekt draden met paperclips en spreekt in kaders.
Dus als je ooit hoort: “Ik denk dat we dit eerst moeten kaderen”… weet dan: je bent getuige van een drift. Een papieren polonaise zonder einde.