Leeuwarden - Ooit was de Nederlandse vlag een eenvoudig lapje stof met drie kleuren: rood, wit en blauw. Je hing ’m uit op Koningsdag, bij het eindexamen, of als je buurman eindelijk zijn caravan verkocht. Maar anno 2025 is de vlag niet langer een decoratief accessoire—het is een politiek mijnenveld op textielbasis.
In Leeuwarden, waar de wind altijd net iets te hard waait om een vlag netjes te laten hangen, besloot voetbalclub Cambuur dat de vlag niet meer welkom was in het stadion. “Houd politiek buiten het stadion,” roept men, terwijl supporters in de zeventiende minuut massaal de driekleur omhoog houden. Een op het oog onschuldig gebaar, maar volgens Cambuur is de vlag inmiddels zo beladen dat je hem beter kunt vervangen door een neutrale regenboog of een IKEA-gordijn.
En dan is er nog de Prinsenvlag—de oranje-wit-blauwe variant die Bol.com inmiddels uit de digitale schappen heeft gehaald. Ooit het symbool van opstand tegen de Spanjaarden, later geadopteerd door de NSB, en nu weer opgedoken op demonstraties met VOC-logo’s erop. Want niets zegt “constructieve dialoog” zoals een vlag die historici spontaan migraine bezorgt.
Zelfs op zee is het hommeles. Reders dreigen de Nederlandse vlag vaarwel te zeggen na een discriminatie-uitspraak over het woonlandbeginsel. De vlag zou niet meer voldoen aan de internationale concurrentie-eisen. Kortom: zelfs schepen willen uitvlaggen. De vlag is niet langer een baken van nationale trots, maar een exit-strategie.
Wat rest is verwarring. Mag je de vlag nog uit de kast halen zonder eerst een politieke disclaimer te schrijven? Moet je bij het hijsen een QR-code tonen met je intenties? Of wordt het tijd voor een nieuwe vlag—iets met grijs, beige en een neutrale smiley?
Zoals TimmerFrans zou zeggen: “Als zelfs de vlag niet meer neutraal is, dan rest ons slechts de waterpas van gezond verstand.” En die hangt voorlopig nog scheef.