Briefje aan Timmerfrans – 12 september 2025
Beste meneer Timmermans,
Ik werk als beleidsmedewerker bij een ministerie. Jong, ambitieus, afgestudeerd met idealen. Ik wilde bijdragen aan verandering. Aan verduurzaming. Aan eerlijk beleid. Maar ik merk dat ik langzaam afhaak — van binnen.
We schrijven nota’s, strategieën, uitvoeringsplannen. We gebruiken woorden als “versnellen”, “verankeren”, “verduurzamen”. Maar in de wandelgangen zeggen we iets anders. Dat het niet haalbaar is. Dat het politiek wenselijk is, maar praktisch onmogelijk. Dat we het opschrijven omdat het moet — niet omdat we erin geloven.
U bent een boegbeeld van die ambitie. Van grote doelen, grote woorden, grote urgentie. Maar binnen het systeem zie ik iets anders: vermoeidheid, cynisme, stil verzet. Beleidsmakers die hun werk doen, maar hun overtuiging verliezen.
We weten dat het nodig is. Dat klimaat geen pauze kent. Maar we zien ook dat het tempo van de plannen niet past bij de capaciteit van de uitvoering. Dat de complexiteit groeit, maar de middelen niet. Dat de druk toeneemt, maar het vertrouwen afneemt.
U vraagt om draagvlak. Maar draagvlak begint niet bij burgers. Het begint bij de mensen die het beleid moeten maken. En als wij het al niet meer geloven, hoe moet de rest dat dan doen?
Ik schrijf dit niet als aanklacht, maar als waarschuwing. Want als we blijven doen alsof het werkt, terwijl we weten dat het kraakt, dan bouwen we geen beleid — dan bouwen we decor.
Met groet, Anoniem, beleidsmedewerker in Den Haag