Briefje aan Timmerfrans – 13 oktober 2025
Beste meneer Timmermans,
U stapt op. En ik snap het. De uitslag was hard. Uw missie mislukt. Maar ik wil u toch iets meegeven. Niet als verwijt, maar als reflectie.
Ik heb op u gestemd. Niet uit enthousiasme, maar uit hoop. Hoop dat u het zou lukken om links weer geloofwaardig te maken. Hoop dat u de brug zou slaan tussen idealen en mensen die het elke dag moeten doen met minder.
Maar het lukte niet. Niet omdat u te links was. Maar omdat u te ver weg bleef. Te veel Europa, te veel Haagse taal, te weinig koffie op het plein. U sprak over klimaat, over rechtvaardigheid, over solidariteit — maar het voelde als een folder, niet als een gesprek.
Ik zag u in debatten. U was scherp, belezen, retorisch sterk. Maar ik miste iets. Iets dat niet in zinnen zit, maar in nabijheid. In het gevoel dat u niet alleen weet wat er speelt, maar ook voelt wat het betekent.
U stapt op. En dat is misschien terecht. Maar ik hoop dat u niet alleen terugkijkt op een verloren campagne, maar ook op een gemiste kans: om links weer dichtbij te brengen.
Want idealen zijn mooi. Maar zonder mensen zijn ze leeg.
Met groet, Eva, kiezer in Haarlem