Briefje aan Timmerfrans – 5 september 2025
Beste meneer Timmerfrans,
U vraagt van mij dat ik mijn huis verduurzaam. Dat ik mijn gas eruit gooi, mijn dak volleg met panelen, en mijn spouwmuren laat inspuiten met schuim. U noemt het noodzakelijk. U noemt het urgent. U noemt het rechtvaardig.
Maar ik woon in een huis dat al drie keer is afgekeurd vanwege aardbevingsschade. Mijn fundering is instabiel. Mijn muren scheuren. Mijn vertrouwen is weg. En u komt met een warmtepomp.
U praat over klimaatdoelen in 2040. Ik probeer de winter van 2025 door te komen. U vliegt naar Brussel. Ik zit in een wachtrij van negen maanden bij het Instituut Mijnbouwschade. U heeft beleid. Ik heb puin.
U zegt dat we allemaal ons steentje moeten bijdragen. Maar hier in Groningen zijn de stenen al gevallen. Letterlijk.
U spreekt over solidariteit. Over eerlijk delen. Maar ik zie geen minister die hier komt kijken. Geen Kamerlid dat blijft luisteren. Geen ambtenaar die de scheuren telt. Alleen brieven. Regelingen. Deadlines.
En nu moet ik verduurzamen. Terwijl ik niet eens weet of mijn huis volgend jaar nog overeind staat. Terwijl de schade-expert voor de derde keer zegt dat hij “geen oordeel kan vellen”. Terwijl de aannemer zegt dat hij pas in 2027 tijd heeft.
U noemt het een transitie. Voor ons voelt het als een afrekening.
Dus voordat u weer een rapport presenteert, een subsidie aankondigt of een deadline stelt: kom hierheen. Kijk mensen in de ogen. En leg uit waarom verduurzaming belangrijker is dan herstel.
Want als u echt gelooft in rechtvaardigheid, dan begint u niet bij beleid. Dan begint u bij vertrouwen.
Met groet, Jan-Willem uit Loppersum