Briefje aan Timmerfrans – 11 oktober 2025
Beste meneer Timmermans,
Ik werk in de zorg. Al twaalf jaar. Eerst op de afdeling geriatrie, nu op de spoedeisende hulp. En ik ben moe. Niet van het werk zelf — maar van het systeem eromheen.
We draaien dubbele diensten. We schuiven met roosters. We vangen gaten op. En ondertussen hoor ik politici praten over “waardering voor de zorg”. Over “minder bureaucratie”. Over “meer handen aan het bed”.
Maar op de werkvloer verandert er weinig. De formulieren blijven. De regels worden strenger. De collega’s haken af. En ik vraag me af: wie luistert er eigenlijk?
U spreekt over bestaanszekerheid. Maar wat is mijn zekerheid, als ik elke week moet kiezen tussen overwerken of onderbezetting? Als ik weet dat ik straks weer een nacht draai met één collega minder?
Ik wil geen applaus. Ik wil geen campagnefilmpjes. Ik wil dat u komt kijken. Niet met een cameraploeg, maar met een open blik. Kom een dienst meelopen. Zie wat er gebeurt. Voel wat het doet.
Want de zorg is geen praatpunt. Het is een uitputtingsslag. En als we zo doorgaan, blijft er straks niemand meer over om het vol te houden.
Met groet, Marieke, verpleegkundige in Zandvoort