Briefje aan Timmerfrans – 9 september 2025
Beste meneer Timmerfrans,
Ik ben wethouder in een kleine gemeente met veel boeren, veel natuur en weinig ruimte voor abstractie. En ik moet het stikstofbeleid uitleggen. Aan mensen die hun land al generaties lang bewerken. Aan ondernemers die willen verduurzamen, maar geen vergunning krijgen. Aan inwoners die vragen waarom hun bouwproject stilligt terwijl Schiphol uitbreidt.
Ik heb het geprobeerd. Echt. Ik heb de kaarten laten zien. De modellen. De berekeningen. Maar het verhaal klopt niet meer. Niet in hun ogen. En eerlijk gezegd: ook niet in de mijne.
U zegt dat we moeten kiezen voor de toekomst. Maar hier wordt vooral gekozen tegen het verleden. Tegen mensen die al decennia meewerken, meedenken, meebewegen. En nu te horen krijgen dat ze “niet passen in het plaatje”.
U noemt het transitie. Wij noemen het afbraak.
Ik zit in vergaderingen waar ambtenaren spreken over “gebiedsgerichte aanpakken” en “integrale afwegingen”. Maar buiten die vergaderzaal staan mensen met tranen in hun ogen. Omdat ze hun bedrijf verliezen. Hun erf. Hun trots.
U zegt dat het nodig is. Dat het moet. Maar u zegt het van ver. Vanuit Brussel. Vanuit Den Haag. Vanuit een plek waar de bodem niet zakt, maar de afstand groeit.
Dus hier is mijn verzoek: kom eens kijken. Niet voor een werkbezoek met camera’s en draaiboek. Maar gewoon. Zonder script. Loop mee met een boer. Praat met een vergunningverlener. Luister naar een raadslid dat het niet meer uitgelegd krijgt.
Want beleid zonder bodem is geen beleid. Het is papier.
Met groet, Arjen, wethouder in Overijssel